Genegen Zijn

Ik mag wel meer genegen zijn
zolang je er nog bent.
Straks ben je dood of weg,
en ik dement.
Ik ken dan je gezicht niet meer,
of de hand die de mijne neemt.
Dan ben je vreemd.

Dus breek nog maar een glas,
omdat je te onstuimig was.
Ik geef niet meer verweer.
Jouw scherven zijn toch mijn geluk?
Wat maak ik me nou druk.

Straks zijn we samen oud,
en ben ik stilletjes vergeten
hoe ’t was te weten,
dat ik van je houd.

Ik mag wel wat meer genegen zijn.

Hirshi Ali

Bij mijn weten huldigt Nederland het rechtsbeginsel, dat iemand die onrecht is aangedaan, niet zelf wraak mag nemen. Iemand die verminkt is, mag de dader niet in elkaar slaan of doden. De reden is dat het slachtoffer niet geacht wordt onpartijdig te kunnen oordelen over het onrecht dat hem/haar is aangedaan. De veroordeling wordt aan de rechter overgelaten.
Een goed rechtsbeginsel, dat met voeten getreden wordt waar het mevrouw Hirshi Ali betreft. Deze dame is ernstig lichamelijk en geestelijk verminkt door de godsdienstwetten van de Islam in haar land van herkomst, en maakt daar politiek royaal gebruik van.
Mevrouw Hirshi Ali houdt niet van polderend overleg. Ze is boos. En terecht. Ik zou ook boos zijn als ik zo gekwetst was. En ik zou ook gaan kijven en schelden, als ik zo boos was. Maar niet in het openbaar; niet in de politiek. Mevrouw Hirshi Ali is de minst geschikte persoon om de Islam in het openbare beklaagdenbankje te zetten. Iemand die zo boos is als zij kan de verbanden niet meer zien.
Toch is er niemand die haar belemmert haar kruistocht te voeren. Integendeel, ze wordt doodgeknuffeld door half politiek Nederland. Het is “Ayaan” voor en “Ayaan” na, en weinig mensen lijken zich bewust te zijn van het feit dat er hier een haatcampagne wordt gevoerd. Dat er hierdoor een escalatie van tegenstellingen op gang is gebracht, die nauwelijks meer te stuiten is.
En waarachtig! We blijven maar met open mond luisteren naar de woorden waarin deze dame de Nederlandse rechtsbeginselen belastert, en in onze verwarring laten we ons meeslepen. Terwijl de brand woedt, blijft ze straffeloos olie op het vuur gooien. Straffeloos, ja. Want dat ze bewaakt wordt, omdat ze bedreigd is, weet ze nog uit te buiten ook!
Stop! Stop! De tijd is nu gekomen om mevrouw Hirshi Ali haar recht op vrije meningsuiting in privé kring te laten uitoefenen. Maar laat ze in politiek Nederland nu eens haar mond houden. In de naam van God, en van Allah, en van ons gewone Nederlanders.

Schaamte en Schuld

Schaamte is het gevoel dat men iets heeft gedaan dat de gemeenschap afkeurt. Kan men de zonde voor de gemeenschap verborgen houden, dan is er niets aan de hand.

Schuld is het gevoel dat men gezondigd heeft. Het doet er niet toe wat de gemeenschap ervan denkt. Het schuldgevoel zit diepgeworteld en vreet aan de zondaar.
-

Phaedra is een stiefmoeder die verliefd wordt op haar stiefzoon, afgewezen wordt, en hem in het ongeluk laat storten.

Het verhaal is vele malen verteld; het eerst door Euripides die Phaedra’s verliefdheid beschrijft als de wraak van de liefdesgodin Aphrodite, omdat Hippolitus, de stiefzoon, haar versmaadt. Phaedra is zo de speelbal van de goden. Zij voelt zich niet schuldig, zij schaamt zich.

Seneca benadrukt de keuze die Phaedra bewust maakt voor haar verliefdheid. Daar is zij zelf verantwoordelijk voor haar tragedie. Deze Phaedra worstelt met een schuldgevoel.

Courgette soup

Onion
Courgette
potato
curry powder
tarragon, or similar herb

Fry the onion in olive oil. Shake in some curry powder, add tarragon. Fry till onions are golden. Add courgette and potato in chunks. Fry a little longer, add water, but not too much and a (vegetable) stock cube and some salt. Simmer till soft. Puré. the soup should still be fairly thick, so you can add some milk to soften. Season to taste. Serve in large bowls with fresh brown bread and butter.

Sunset over Finland 2

Morgenstond

-

De morgen stond,

de avond viel.

De dag blijft rondgang

van een wiel.

Words on a Page

-
Words on a page
are not
words of mouth.

They are heard
in black and white
silence.

A word of mouth
springs and sings
and soars
on wings.

Finished Manuscript

-

In my writing I’ve reached the stage of heightened expectations again. The umpteenth revision of my novel has led to another better version, and I will embark on the plunge again in the publishers’ jungle. So: three chapters printed with one and a half line interface, synopsis polished up, short and not too eager accompanying letter. Enveloped, stamped, addressed. Walk to the mailbox. Ploomp.

Then the letters will come in: “We have received your manuscript and will attend to it with the utmost care. Not immediately, however, for we are very popular and hundreds of manuscripts pour into our office. So be patient. All in due time.”

This means months of waiting, and eager walks to the front door. Until one day a thick envelope lies on the doormat: rejected. “We have read your manuscript with great interest. But . . . .” The excuses are many and varied.

In the meantime I have taken up an old project, and try to get into that story again, into what it was that I had wanted to bring across. It will take a few days, maybe a few weeks. And then the fire will be rekindled.

I will write, write, oblivious of snooty letters from snooty publishers.

Spinachy Spaghetti Sauce

onion
garlic
spinach
small pomodori tomatoes
sundried tomatoes
blue cheese
toasted pine nuts
grated parmesan

Fry onion and garlic in olive oil till soft and brownish, add the pomodori tomatoes and fry until they are ready to pop. Add the washed and chopped spinach, the chopped sundried tomatoes. When the spinach has wilted add crumbled blue cheese and melt to a sauce. (Auvergne. Or Castello Blue for a milder taste)
Serve over spaghetti, topped with toasted pine nuts and grated parmesan.

Drempelvrees 1

Ze bleef hangen voor de drempel van de keuken. Papa deed bij het aanrecht de afwas en Mama smeerde boterhammen aan de keukentafel.

Het sop in de afwasteil schuimbekte. Wild sprongen de kopjes en de borden uit Papa’s handen in het afdruiprek.

Mama pakte een beker uit de kast en een pak melk uit de ijskast en schonk hem in. De beker stond op het hoekje van de tafel. Ze staarde naar het koele vocht

Papa waste het bestek. Mama klapte de sneden brood op elkaar.

Toen zag ze het bloed.

“Godverdomme!” Papa liet het mes in het sop plonzen. Hij hield zijn hand in de lucht. Een straaltje bloed siepelde er vanaf achter het mes aan. Een andere hand draaide de kraan open boven het bestorven sop en de hand schoof eronder. Water en bloed werden één in een bruine straal. Hij schudde zijn hand en holde de trap op. Mama schoof de boterhammen in een zakje. Zelf drukte ze zich tegen de gangmuur aan.

Papa kwam de keuken weer in. De gazen luchtgaatjes van de pleister op zijn handpalm waren donker gekleurd. Hij pakte een theedoek en begon langzaam de borden af te drogen. Mama hield haar hoofd gericht op de hoge kastjes aan de muur. Op het aanrecht verscheen bord na bord een stapel. Telkens klikte het volgende bord op zijn plaats in het vorige.

Toen het klaar was hing Papa de droogdoek over de leuning van een stoel en steunde erop, licht gebogen. Hij ging de keuken uit en legde in het voorbijgaan zijn hand op haar hoofd. De warme, vochtige handpalm drukte op haar haren. Ze staarde naar het boterhamzakje op tafel en wachtte tot haar vader zijn hand zuchtend wegnam.

“Laat hem maar,” zei Mama, terwijl ze een stoel voor haar naar achteren trok. Ze reikte haar de beker melk aan. Terwijl ze Mama aankeek, dronk ze ervan.

De melk smaakte zoet.

(Uit Drempelvrees)