Dichten Gedaan

-
Is het dichten gedaan?
Ligt de pen stil neer?
Gaat de lamp niet meer aan?
Lukt het morgen pas weer?

The Chickadee's Warning Call

-
Scientists have discovered that chickadees have their own codes of warning each other in case of danger. So we are not the only ones with a spoken language after all!

Anger

-
All the anger of a lifetime has unleashed itself in him.
It is a living hell of fire and fury.
The experts are trying to find the right medication to calm him down.
They haven’t found it yet.

We are wearing capes and wellies in the rain. His face is like a window in a house. His eyelashes are wet and there is a drop of water hanging from his nose.
“You look like a gnome in a tree hole.”
“I can hear the rain on my roof.”
His eyes look up and the drop of water falls from his nose.
“I’m going to visit you.”
“Alright.”
“Knock, knock?”
“Who’s there?”
“It’s me. Can I come in?”
His hand in mine feels rough and dry. We are walking close together to prevent leaking into our nest.
It’s a long way to school in the rain.

De Wijfjes

-
De wijfjes zitten met barokke handen in het café.
Hun hoedjes tintelen linten en kantjes.
Fonkelende wijn sprankelt spraakwater.
Roodgestifte lippen dwarrelen hun lachjes.
Hoofdjes knikken bevestigend erachteraan.

Fietsen

-
Ik laat haar voor me fietsen. Haar blote benen strekken zich trappend naar omlaag, één, twee, één, twee. Het ritme van haar paardenhoeven op de pedalen. De kuiten glad en strak. In de holtes van haar knieën springen telkens twee spierbanden op. Haar gladde kuiten. De holtes van haar knieën die zich krommen en strekken. De hoeven op de pedalen. Om te janken, zoals ze dat doet.
Ze weet het niet. Hoe haar benen op en neer gaan. Hoe de kuiltjes in haar knieholtes zich verdiepen en weer glad strijken. Hoe haar shortje geplakt zit aan het zadel. Haar ene arm hangt er doodleuk naast te slingeren. Naast het trappen van haar dijen. Naast het ritme, op en neer, op, neer.
“Hé, kankerlijer! Ka’ je niet uitkijken!”
Ik hengst op mijn rem, mijn stuur tegen een proletenbak.
Aan de overkant van de straat is ze blijven staan, haar fiets bungelend tussen haar benen. “Kom je nog?”

Mengeling

-
Meng
klanken met geuren,
lijnen in tonen,
vorm tot kleuren.

Verdicht
ver gezicht
naar schelp
op je hand.

Verklein
strand
tot korrel.

Geel gedicht
ruikt ruisend
als zee,
zout en rond.

Windmill

The Lover

-
Sixty years old. Dressed all in white, except for a large hot pink straw hat and ditto scarf around her neck. Rings on her fingers, eye shadow glaring from afar. She circles the café table, and chats to the young waiter before she sits down. He brings her two glasses of champagne.
She sips from one, looks at the place across the table and smiles.
Flirts with the waiter.
Turns her head this way and that.
Another look at the empty chair. Another smile.
She lifts her glass. Over the rim she surveys the terrace with a twinkle in her eye.

Fifteen minutes later she gets up. She waves amicably at the waiter and struts away, swinging her handbag.
Both glasses on the table are empty now.

Humus

-
Mix in a foodprocessor: one or two cloves garlic, spring onions, a chunk of hot pepper to taste, chickpeas from a can, tahini (sesame paste, available from health food stores), lots of parsley, salt and pepper, lemon juice and as much chickpea juice from the can to make a smooth paste.

Dip into it: raw veggies like red pepper, carrots, florets of cauliflower and broccoli, cucumber and courgette. For starches: nutty chiabatta or toasted (wholewheat) pita bread, cut in wedges. Turkish bread or naan are other options.

A Middle Eastern vegan feast for a hot summer evening in the garden with friends!

Casper en zijn Moeder

-
Ik sta met mama bij de lift en houd haar hand vast. Casper loopt over de galerij met zijn moeder. De liftdeur gaat open. We gaan erin. Mama leunt tegen de deur en wacht. Caspers moeder kijkt er niet naar. Ze trekt hem opzij naar de trap. “Dan niet,” zegt mama. Ze drukt op het knopje.
Wij zijn eerder beneden dan zij. We horen hun stappen klossen in het trapgat. En Caspers stem, die galmt: “Wanneer zijn we er nou?”

Hij bungelt met zijn benen aan het klimrek, zijn hoofd ondersteboven. Ik klim op de stangen en spring eraf, vlak naast zijn hoofd.
“Ik mag niet meer met jou spelen,” zegt het, terwijl het rood wordt.
“Waarom niet?”
“Omdat je moeder een hoer is.”
“Niet,” zeg ik, want mama is geen boer.