Wednesday, November 30, 2005


Het is verschrikkelijk warm. Zó warm, dat de mussen van het dak vallen, zegt vader. Bennie kijkt telkens omhoog naar de goot om te zien of dat echt waar is. Moeder heeft een teil op het gras gezet. Met de tuinslang laat ze hem vol lopen. De kinderen dansen joelend als indianen om haar heen. Ze trekken hun kleren uit en gooien ze op het terras. Ze hangen met hun armen over de rand en plenzen in het water.
“Hè, wacht nou even!” zegt moeder, terwijl ze haar natte rok uitschudt.
Een zandvormpje scheert over het meer. Heing, heing, giert Bennies raceboot. Hei-ei-eing tegen de rand, hei-ei-eing tegen de emmer van broer. Zusje duwt de gieter onder water tot hij volloopt. De raceboot spettert langs de rand naar broer. Die gooit de emmer leeg over Bennies hoofd. Druppels kriebelen in zijn nek en langs zijn rug. Ze schaterlachen. Ze hollen over het gras achter elkaar aan, Bennie achter broer, en broer achter Bennie.
Zusje buigt over de teil met haar gieter. Broer ernaast met de emmer. Bennie gaat op de rand van de teil zitten en piest erin. Met zijn vingers schudt hij zijn piemel op en neer.
“Gedver,” zegt zusje.
Hij knijpt, totdat er een blauw glanzend balletje uitkomt.
“Gedver!” roept zusje. “Hou op!” Ze laat de gieter vallen en rent gillend weg. Bennie huppelt wijzend met zijn plasser achter haar aan. “Pies, pies,” giert hij.
“Wat is dit hier?” Moeder staat op het terras. “Kunnen jullie nou niet één keer samen spelen zonder ruzie te maken? Trek je kleren maar weer aan. Het is uit.”
Ze pakt de teil bij het handvat en kiept het water over het gras. Het plenst ernaast in de aarde. De kinderen hijsen hun kleren aan. Moeder knoopt Bennies broek dicht.

Tuesday, November 29, 2005

In Praise of Olive Oil

Recent research has discovered that olive oil does more to reduce the risk of cardio-vascular diseases than even wholemeal bread.
Although I approve of the outcome of this study, and I hope that the ban on fat will finally be lifted, I believe that isolated research cannot tell us about the whole functioning of a human body; that it cannot tell what is good and what is not; that it cannot replace human instinct.
Isn’t it obvious that anything that is produced naturally must be better for you than such amorphous blobs as “chicken nuggets”, or nondescript sauces from a bottle? That bread, in which you can taste the grains, must be healthier than foam rubber Wonderbread from the supermarket? I do not need expensive research to prove that!
Oil used to be unhealthy, because fattening. Nonsense! By the same token science outlawed breastfeeding for a while, because it was unhygienic, later to bring it back in with flying colours for the healthy babies it produced.
And more devastating was this command: crying babies should not be picked up and cuddled, because that would “spoil” them. Generations of poor mothers fought against their instinct to comfort their children. Until research found out that touch is essential for the growth of children.
Yet human instinct is still not permitted to be a gauge of what is right and what is wrong. Thus, many of us have stopped listening to our inner voice.

I doubt that science will ever look at the whole of life’s aspects in a commonsensical way, but at least olive oil is allowed back on our menus!

Monday, November 28, 2005

Mama Cash

Om even stil bij te staan: Mama Cash wil vrouwen over de hele wereld een plek geven. Ze strijdt voor vrouwenrechten, en geeft financiële ondersteuning aan vrouwenprojecten. Ze steunt "kleinschalige, innovatieve, grensverleggende en taboedoorbrekende initiatieven."

Waarheid als een koe: als vrouwen/meisjes onderwijs krijgen, goede gezondheidszorg en bescherming, gaat de ontwikkeling van een land met sprongen vooruit.

Mama Cash is nu een campagne 88 dagen gestart, "omdat vrouwenrechten mensenrechten zijn."

Friday, November 25, 2005


I have
no idea
to say

I am

I found
to say

at all.

Wednesday, November 23, 2005

Indian Curry

This is a simple way to create an seemingly authentic Indian curry:

Fry an onion and a minced clove of garlic in oil. Add slices of green pepper, and after a few minutes half of a shredded cabbage and a few diced tomatoes. Stir in a few teaspoons of Patak's curry paste and a can of chickpeas, with the liquid to loosen the thickness of the paste. Cook for another ten minutes.
Serve with naan bread that has been warmed under a hot grill. I never moisten bread, in spite of the recommendation on the package. I don't want to run the risk of soggy bread. I 'd much rather have it crisp.
Beware: even the mild variety of curry paste is quite hot to our Western taste!

Tuesday, November 22, 2005

Fatma and her Children

When I first came to Fatma’s house, she had no idea about how to set boundaries for her children. In the supermarket they would run through the aisles in order to pile up the cart with chocopops and cookies and what not. She gave in to all their wishes, feeding them cookies instead of bread and vegetables, and soothing their crying with sweets. And when things really got out of hand she would beat them out of frustration.

Then her marriage broke up, and her husband left her with a pile of unpaid bills: of the rent, of the utilities. For a month she lived without water, using rainwater to do her laundry, apart from accepting help from a neighbour, who offered the use of her washing machine and shower.

In spite of these dire circumstances she feeds her children regular healthy meals. They will ask her if they want something, instead of taking it. And sweets are only allowed at a certain hour of the day. In the supermarket the children will still be running through the aisles, but only to bring her the milk and the cheese that she has asked for.

Fatma is on the right track. I am proud of her.

Monday, November 21, 2005

Spelen met Woorden

Gisteren had ik het over spelen met woorden. Tonnus Oosterhoff doet dat bij uitstek. Klik hem aan, en lees zijn bewegende gedichten!

Sunday, November 20, 2005

Cooking up Fiction with Flying Colours

Writing fiction is so different from cooking or painting.
When I cook, I happily throw together a number of ingredients, trying things out, improvising as I go along, tasting to check whether I am on the right track.
Painting watercolours goes along the same lines. The paints and the brushes are the vegetables and the herbs. I may start with a shape in green and blue, allowing the colours to blend. Just looking at what happens makes me decide how to continue. There is a definite interaction between me and the painting. It is a dialogue between the watercolours, with their distinct, ever changing characters, and the brush that is controlled – more or less – by me.
Writing has no ingredients. Pen and paper, or the PC, are not the stuff stories are made of. Literature is a mental art form, just like music. Therefore I cannot just sit down and play a little with the ingredients. There are none.
I could play around with words, and I do at times, and they produce what may be called poetry. Poetry comes closest to painting, in that it allows one to fool around with the components.
Fiction or drama do not work like that. They need ideas, underlying themes, plot development, and so on. These are all ingredients that need to be conjured up intellectually.
That is why I sit and stare at my screen from time to time, without any ideas emerging about how to continue. I am stuck. I have a writer’s block. Impossible to open the fridge to see what it contains. No endless mixing of colours on my palette to find the right mood.
All I can do is go for a vigorous walk in the woods, or have a discussion with the members of my writing group. They are a much better remedies for a clogged pipeline.
Then the flow can come back with the colourful flair of my cooking!

Thursday, November 17, 2005

Spinach Soup

My mother used to make spinach soup with the left over water. This is my newly experimented version:
Sauté finely chopped shallots in vegetable oil. Add the washed and torn leaves of the courser variety of spinach and wilt over a high heat. Crumble in a vegetable stock cube, of just salt and add water. Boil for a few more minutes.
Puree with the mini masher, serve piping hot with a dollop of cream.
The beauty of it is its rich, bright green colour with a spiral of creamy white. Gorgeous!

Wednesday, November 16, 2005

Tuesday, November 15, 2005

Launderette in Paris

A girl in the sill
of a launderette,
her back to the street.
Creaseless is her blouse,
starched white
the paper on her knee.
She is scribbling
line after line
of tiny words.

Cellophane wrapped
round a faded bouquet of
mauve and burgundy.
Sepia its fragile leaves;
brittle its petals.

The girl is writing
in the windowsill,
while the washing machines
are churning,
in their diurnal course.

Monday, November 14, 2005

The Launderette

A girl was sitting in the windowsill of the launderette, her back half-turned to the street. Her white blouse clung tight against her body, her hair fell in thin strands across her shoulders. She sat bent intently over a writing pad on her knee, scribbling line after line of tiny words.
Behind her lay a bouquet of flowers, carefully wrapped in cellophane. Its colours had faded to mauve, and sepia, and burgundy. Its leaves and petals had shrunk to fragile brittleness.
While the girl wrote on feverishly, the washing machines were churning the laundry in a diurnal course.
Churning, and churning, and churning.

Friday, November 11, 2005


In the Netherlands celeriac is an under-estimated vegetable. Indispensible in the traditional peasoup, but that's it. I love it on its own for its naturally sweet, gentle taste.

Cut the bulb in thick slices and peel with a sharp knife. Dice the wheels (to prove that the quadrature of the circle is after all possible). Plunge in cold water to minimize the discolouring. Boil in salted water until tender. Serve with a cheese sauce: just stir in crème fraîche with grated old Gouda or Cheddar. Grate some nutmeg over it. That's all!

In France celeriac is sold as salad in charcuteries. Grated raw, and mixed with a creamy remoulade. Dutch butchers have followed suit.

Thursday, November 10, 2005

Arjan Benning

I've pinned a new link on my bulletin board to Arjan Benning. He's the maker of the reprehensible pictures I mentioned in yesterday's post. Visit him! He makes gorgeous photographs!

Wednesday, November 09, 2005

Music with feeling

These posters had to be removed because the Concertgebouw thought they were indecent!

Tuesday, November 08, 2005

Op Reis

Hier had ze zich op verheugd. Ze ging op een bankje zitten om er rustig van te genieten.
Overal duiven. Hele drommen duiven die hipten en fladderden over het plein en aan haar voeten. Grappig zoals ze hun kop naar voren duwden bij iedere stap en dan hun lichaam met hun poten erachteraan trokken. Als ze opvlogen in een zwerm zag je het wit onder hun vleugels. Dan streken ze weer neer bij een groep mensen en trippelden om hen heen op zoek naar voer.
In haar rugzak had ze nog een boterham in een zakje. Ze zette de tas op haar schoot om hem open te ritsen. Meteen keerden de troepen zich. De koppen draaiden, de pootjes hipten op haar af. Ze brak brokjes van het witte broodje met salami en strooide ze over het plein, zover mogelijk van zich af. De vogels stoven erop af en vochten om de stukjes. De laatste kruimels die ze van haar jurk af sloeg werden door een paar achtergeble­ven onnozelen vanuit de richels tussen de keien gepikt.
De felle zon flikkerde achter haar zonnebril over het grote plein, dat zich uitstrekte langs de toeristen, het karretje van de ijscoman met de gestreepte parasol, de bankjes, en het sierlijke smeedwerk van de fontein. Langs de rand van de piazza stonden de rijen met kleurige bussen: groen, en geel, en rood met witte letters. Daarachter de gebouwen met de torentjes en de hoge ramen waaronder de galerijen met winkels liepen, geschilderd in roze en okergeel en zachtgroen. De zon streelde warm haar nek en drong door het dunne katoen van haar jurk op haar huid.
Vanaf de rij bussen kwam een man gebarend op haar af.
“Dames en heren,” riep hij, “Het is weer tijd! We moeten verder. Anders zijn we te laat in het hotel en missen we het diner!”
Aardige man.
“Ja, ja,” riep ze terug. “Ik kom eraan!”
Van de bank greep ze haar rugzak die naast haar lag. Ze zocht naar iets, maar ze kon het niet vinden. De reisgids, haar fototoestel, haar zakdoek, een flesje water. Had ze het dan toch in de bus laten liggen? Ach, het gaf ook niet. Ze sloot de rits van het vak vóór ze overeind kwam om de tas over haar schouder te zwaaien.
Achter haar stond een jongeman met een lichtgebruinde huid en kort, stug zwart haar. Donkerbruine ogen in een verlegen lachend gezicht.
“I think you dropped this, no?”

In zijn hand hield hij het foldertje van het hotel waar ze die avond zouden logeren. Zijn duim lag over de gedekte tafels op het terras met het uitzicht op zee. Daar zouden ze dineren. Een driegangen diner, zoals iedere dag. Met een voorgerecht, een hoofdgerecht en een toetje. Een glas wijn erbij inbegrepen.
Ze zakte neer op het bankje met de rugzak op haar schoot en ritste het vak weer open om het foldertje tussen de bladen van de reisgids te steken.

Ze vouwde haar handen om de gids in haar schoot. Op de omslag stond een foto van een zonovergoten plein: zwermen duiven op de blauwgrijze keien en groepjes kleurig geklede toeristen met fototoestellen en strooien hoedjes rond een fontein waar water spoot uit de enorme bekken van vissen. Een ijscokarretje met een roodwit gestreepte parasol stond middenop. Achter de drukte op het plein bescheen de zon de pasteltinten van de gebouwen: roze en pistache en zacht oranje. De huizen hadden torens met balkonnetjes en ramen met gesmede hekken ervoor. Daarboven lag strak de helderblauwe lucht.
Langzaam stond ze op met de gids nog in haar hand.
Kom. Ze moest weer verder. Ze had thuis nog veel te doen.