Sunday, October 26, 2008

Paris on Sunday

On the square outside the station the clochards are drying their laundry. They have laid out pants, t-shirts and sweaters on the grid of the Métro. The clothes are billowing in the hot air. The owners sit against the wall with their dogs, basking in the sun and gossiping.
The sunny morning has driven people out of their homes to walk their dogs, buy a baguette, or a packet of cigarettes. Or to have coffee on a side walk café. Parents are taking their children to the park.
Sunday means lunch with the family. Many fresh bouquets in the hands of daughters or grandparents will soon be passed on to their hosts. Mothers are taking their only sons out for a meal. Restaurants are packed with families enjoying nice food and a glass of wine.
Life is good on a Sunday in October and Paris is smiling.

Friday, October 24, 2008

Rural Pretentions

We pretend. We pretend to live the life of farmers, but in reality it is fake. It is make believe. We find it quaint, and we think that this what life should be like. But it isn’t. Not for us.
We do enjoy the farmer’s market and its stands with just some home-made jams, some lettuces and some eggs; and others with only jars of unprocessed honey.
In our community we try to share the spirit of neighbourliness by offering our surplus of apples to others, by borrowing machinery, and by thankfully accepting produce from B.’s plot.
But we don’t really live this life. We only pretend.
For we don’t get up at six every morning to milk the cows. Nor do we grow our own vegetables. We do not work outside in all weathers. Nor do we have to scrape and save to get by.
We are like Henry Thoreau and his Walden. He celebrated the simple life, pretended to live it. But in reality, he benefited from the town nearby, and from his mother, who would bring him her pies.
That’s us: celebrating rural life, but not living its hardships.
Enjoying our own type of Walden.

Thursday, October 23, 2008

Kibo and Minoumie

Kibo is a hunting dog. A lion hunter, in fact. Which is great for conversation starters, but not much else. We particularly did not want a dog who chased animals, considering the farmland around us. We couldn’t afford to have angry farmers, calling us to make claims.
So the society for Rhodesian Ridgebacks found us a replaceable dog, who was not a hunter. And indeed, Kibo will never run after a wild animal or a tame one.
Except cats. Cats, our other housemates both in the Hague and here!
I suspect her previous owners used her to get rid of feline visitors in their garden, but for us it was a nuisance. Initially, the dog’s entrée into the household involved a lot of screaming: “No! Kibo!” “Down, Kibo!”
Over the summer Minoumie, our French cat, learnt to evade her. The cats in Holland hardly tried, and just live in the cellar.
But things are looking up. This time, Kibo shows more respect for Minoumie. The cat now spends her time as usual: lying on the best chair in the house. And Kibo walks around her, and most of the time ignores her.
Only when Minoumie leaves her throne to find her food, does Kibo try to pursue her. Not the chase of a hunter. The chase of a good-natured dog, who stands there wagging her tail, and does not understand why this animal won’t play with her like the dogs she meets on her walks in the woods. Minoumie still does not quite trust her. But she will allow Kibo more benefit of the doubt.
There is hope for our cats in the Hague!

Wednesday, October 22, 2008

Flageolets in Crème Fraîche

This is a delicious dish that A. learnt during her years living in a house for vegetarians while she was at college:

Soak flageolet beans overnight. Cook in the same water, adding bay leaf, sage, half an onion if you like, etc. Drain when done. Add salt and pepper to taste. Mix in lots of fresh thyme and a very generous amount of crème fraîche. Ideally the beans should be swimming in it, if you are not afraid of your figure!
Top with grated Gouda cheese or gruyère, and heat in a 200° C. oven until golden.
Serve with a crispy green salad.

Tuesday, October 21, 2008

Iris Huilt

Iris huilt. Ik weet niet waarom. Ze vertelt het niet. Ik wil haar troosten. Ik ga naar haar toe en sla mijn armen om haar hals, maar ze duwt me weg. “Niet doen,” zegt ze. “Ga maar spelen.”
Ik wil niet spelen. Ik wil Iris troosten. Bij haar op schoot kruipen, kusjes geven en “knuffel-, knuffel-, knuffeloentje” zeggen met mijn neus in haar hals. Zodat het kietelt en ze lacht. Ik schuif tegen haar aan. Ze draait haar rug naar me toe. “Ga weg, Vishva!”
Op mijn kamer is het saai. De dino’s slingeren verveeld achter de deur. De nieuwe politieauto zit nog in de doos. Mijn vingers peuteren eraan, maar ze hebben geen zin. Het lukt niet. Ik klim op mijn bed om bij het raam te komen. Het gordijn is altijd dicht. Dat moet van Iris. Eerst moet ik het dus optillen. Ik duw het weg van mijn gezicht. Nu kan ik de galerij zien. Hij is leeg. Er loopt niemand. Ook niet de hond van de buren aan het eind. De hond moet altijd aan de lijn. Altijd. Anders loopt hij weg, volgens de meneer van de hond. Alleen als hij op de galerij is, mag hij los. Dan rent hij als een dolle heen en weer. Zo blij is hij. “Zielig,” zegt Iris. “Dat doe je toch niet, een hond op een flat!” Ik vind hem eng, zo hard als hij rent. En zielig. Ik vind hem ook zielig. Net als Iris.
Door de spijlen van het galerijhek kan ik het grasveld zien. Het vale groen en het bruin. De benen van de jongens die erover rondhollen. Hun jassen die op twee hoopjes opzij liggen. Een bal vliegt door de lucht. De jongens juichen “goal!” of zoiets. Ik hoor het niet precies. Het is te ver weg. Ik hoor Iris, die op de gang loopt. Luid rammelt ze met haar sleutelbos. Kletterend valt hij op de grond. Ze vloekt. “Godverdomme!” zegt ze. Dat mag niet. Je mag niet vloeken.
Ze doet de deur van mijn kamer open. Snel laat ik me op mijn bed zakken. De jongens vallen achter het gordijn. “Op je kamer blijven, Vishva. Ik moet even weg. Lief zijn, hè?” Ik knik.
“Wacht.” Weg is ze. Dan komt ze terug met een puntzak snoep. Tumtummetjes, en engelse drop en spekkies. “Waar is je gameboy?” Ze graait hem onder de kast vandaan en klikt hem aan. “Hier. En zoet zijn, hè?”
Als de voordeur met een klap achter haar dichtgevallen is, duik ik voorzichtig achter het gordijn op. Ze ziet me niet. Ze is al halverwege naar de lift. Haar hakken klakken luid op het beton. Klik-klak, klik-klak. Haastig. Alsof ze moet opschieten. Alsof ze de bus moet halen. Alsof ze doet wie het eerste beneden is. Dat wint ze, want ze is alleen. Er is niemand anders op de galerij. Geen hond.
De jongens zijn gestopt met voetballen. Ze staan in een kluitje te schreeuwen. Hun jassen liggen nog steeds op hoopjes, maar ze kijken er niet naar. Ze kijken alleen naar elkaar en schreeuwen. Ze zwaaien met hun armen door de lucht. Straks komt Iris eraan. Dan gaan ze haar slaan. Ik wil niet dat ze haar slaan.
Maar Iris wordt niet geslagen. Ze gaat niet over het gras. Ze gaat over de stoep. De jongens zien haar niet eens. En ik ook niet. Ik zie haar bijna niet. Alleen door haar rode jas weet ik dat het Iris is, die daar op de stoep loopt. Ik kijk en kijk, tot ze verdwenen is achter de kantoorflat. Tot ze echt helemaal weg is.
Tot er geen Iris meer is.

Monday, October 20, 2008

Apple Day

Today I've handled more apples than ever in my life!!

I made apple pie, and apple sauce from more of the one apple shown above: a beautiful pink, silky dessert, that tastes wonderfully tart and velvety at the same time.

But most of all I have cut up two full apple baskets and cooked them to a pulp and strained them through colander lined with a cloth, ladle after ladle. Dumping the stiff residue into the compost bin and ladling more watery pulp into the colander, and more, to made a juice. Eventually I hope to have collected enough juice to make apple butter by cooking it to a thick siropy consistency. No sugar added, it should turn into a delicious spread. An experiment that is a lot of work, but will hopefully turn out wonderful!

In between the apples we went to the market, and had lunch with fresh bread and Camembert cheese, and we went for a walk with the dog. And I cooked lotte according to a recipe in our French cookbook, and spinach. Spinach from the biologic farmer, with holes in the leaves where slugs had tasted it before us. And found it satisfying.
And so did we!

All in all a fruitful day!

Sunday, October 19, 2008

Saturday, October 18, 2008

Autumnal Welcome

The place welcomes us with vibrant yellowed leaves. They are echoed in the golden glow on the hillside across the valley.
The sun has only just left. It returns in the evening, flaming orange in the hearth.
It warms and colours mauve, umber, cadmium red and yellow.
A full autumnal palette that relaxes and excites.

Saturday, October 11, 2008

Dog Breeds

Since we have had Kibo, our imperfect Rhodesian Ridgeback, we have inadvertedly joined a new class of dog owners. These are people who have dogs for their breed and not their character. And o, no! That is not the same thing. Character has to do with friendliness, attachment, playfulness.
Although these characteristics may be typical of a certain kind of dog, breed is also about looks, about breed standard, about being a typical specimen of the type. And thus it is about snobbery.
Today we met a friendly couple on the beach whose Rhodesian Ridgeback would only play with dogs of her own class. The owners understood, because Ridgebacks amuse themselves in a way that is different from other dogs, they assured us.
Bullocks! Kibo enjoys fooling around with all types of dogs, as long as they like to run and growl and bite in a friendly way.
Nothing uppity about her!