Thursday, July 23, 2009

The Sky

The north side of the house is our favourite. It has a terrace, with a small table and bistro chairs. Then comes the grass, sloping down towards the edge of the terrain. We play a wobbly crocket on it with our young guests.
The valley lies beyond. Nothing spectacular. Undulating fields, on which we follow the track of the cows, some apple trees, and a cluster of houses in a copse at the far end.
Above it the sky. The ever-changing sky. It surprises us daily with the drama it has in store for us. Grey clouds with strips of pale blue. Woolly balloons of white against the deepest blue. Dark sheets of evening skies beyond which a firy orange-red glow peeps through. It is always shifting, never the same.
No, I’m not posting a photograph of some of these spectacular sights, though I have in the past. For a photograph could never do justice to the intensity of the moment. The cool air caressing one’s cheek, the pigeons cooing in the distant trees, the smell of wet grass.
And the house behind, where the clock chimes, the kettle buzzes for tea, and footsteps are heard on the tiles.
That is the total experience.

Tuesday, July 14, 2009

Cherry Pie

The guests have left, which means the work at hand may be resumed. After all these years we discovered a cherry tree, with bright red fruit, possibly its first year of generosity.
Bernard had spent the morning picking red and black currants for me, "because I liked making jams."
So I spent the morning making 2 kinds of jelly, and sat down to cut the stones out of the cherries. After half an hour I had enough of it, and decided to turn them into a pie.

Make a pâte sablée with 150 grams of flour, 120 grams of sugar, ditto butter, pinch of salt and the white of an egg.
Role out and line a mould.
Fill with the pitted cherries.
Make an easy custard with the left over egg yolk, 2 more eggs, crème fraîche and sugar.
Pour over the cherries.
Bake in a 160 degree oven for about an hour.

Rich, but worth it!

Wednesday, July 08, 2009

Two Brothers

Most of the land in our valley is owned by two brothers, who have not spoken to each other for a decade, after the land was divided by their ailing father. This leads to interesting situations. Like the day when Paul saw brother # 2 frantically backing out of the valley on the narrow road after he had spotted brother # 1 around the corner.
The other night a tractor was stolen from brother # 1’s yard, with some farm machinery attached to it. The thieves tried to exit via one route, got stuck and backed down in the other direction on the dark, winding road. They crashed into the fence of brother # 2, ending up in his field. They left the tractor, which was a total loss.
And then a miracle happened. Brother # 1, after having discovered the theft, called up brother # 2 to warn him that his fence was broken. Together they commiserated the loss of the tractor and the fence.
Brother # 2 told us the story, as if this was the most normal procedure imaginable.
Well, wasn’t it?

Wednesday, July 01, 2009


Ik ben een probleemdrinker. Ik geef het toe.
Ik pas geheel in het profiel: de juiste intake, de goede opleiding, en de postcode klopt ook.
“Voor oudere vrouwen geldt meer dan een ‘standaardglas’ per dag als een probleem,” spiegelt de NRC mij voor. Oké, klopt. Ik ben een oudere vrouw die dagelijks meer drinkt dan een standaardglas. Ergo: ik heb een probleem.
Alleen, wat is mijn probleem? Ik ga niet met mijn meer dan een standaardglas op achter het stuur van een auto zitten, zoals ik mensen in mijn omgeving wel zie doen. Ik raak niet op feestjes zo gegrepen door de drank dat ik niet van ophouden weet. Ik val allang niet meer ‘s avonds ladderzat in mijn bed. Ik fiets de halve stad af, ren de trap op, in plaats dat ik de roltrap neem, ik wandel uren met de hond. Dus wat is het probleem?
Daarnaast drink ik ongeveer drie theepotten per dag. En nog eens een sloot melk bij het slapen gaan. Zou dat ook een probleem kunnen worden?
Ik begrijp best dat alcohol bij een aantal hoogopgeleide ouderen een probleem is. Dat zie ik ook wel. Ook ík erger me aan het gemak waarmee er bij elke gelegenheid geschonken wordt, tot op de lagere school van de kinderen toe. “Oudercrèche”, heette het, en ik vond het ongepast dat de wijn daar rijkelijk vloeide. Dus daar doe ik niet aan mee.
Maar doe effen normaal, zeg! Iets een probleem noemen, zonder dat het een probleem is, gaat echt te ver!
Dat is het calvinisme ten top!
Die zonde laat ik me niet aanpraten!
En dan zal dat wel "ontkenning" heten.